13560 | księga 15 | wpisz się | moja poezja | ulubieni | ulub

Pąk.

Teraz jestem tu 
Rysuje białe chmury
Na szarym pergaminie

Kiedyś bujałam głową
W tych chmurach
W konfrontacji
Z przeszłością i przyszłością
Gubiłam teraźniejszość
Powoli umierałam

Lecz teraz
Odradzam się
Niczym pąk po zimie
Taki pąk rozkwita 
Później więdnie
I nie pyta
Dlaczego tak się dzieje

Być wciąż jak ten pąk
Nie pytać 
Czemu mija kolejny dzień
Nie martwić się o jutro
Dziś oddychać pełną piersią
Dziś wykrzesać z siebie
To co najlepsze

Tak zwyczajnie kwitnąć
I zachwycać co dnia 
Być obecnym tu
Bo jutro tak naprawdę
Nie istnieje.